29 Ekim, Cumhuriyet bayramı kutlu olsun

Gelecek bayramlarımızı daha coşkulu kutlayabilmek adına, 29 Ekim cumhuriyet bayramımız kutlu olsun…

Ey Türk gençliği!

Birinci vazifen, Türk istiklâlini, Türk Cumhuriyeti’ni, ilelebet muhafaza ve müdafaa etmektir.

Mevcudiyetinin ve istikbalinin yegâne temeli budur. Bu temel, senin en kıymetli hazinendir. İstikbalde dahi, seni bu hazineden mahrum etmek isteyecek dahilî ve harici bedhahların olacaktır. Bir gün, istiklâl ve Cumhuriyet’i müdafaa mecburiyetine düşersen, vazifeye atılmak için, içinde bulunacağın vaziyetin imkân ve şerâitini düşünmeyeceksin! Bu imkân ve şerâit, çok namüsait bir mahiyette tezahür edebilir. İstiklâl ve Cumhuriyetine kastedecek düşmanlar, bütün dünyada emsali görülmemiş bir galibiyetin mümessili olabilirler. Cebren ve hile ile aziz vatanın bütün kaleleri zaptedilmiş, bütün tersanelerine girilmiş, bütün orduları dağıtılmış ve memleketin her köşesi bilfiil işgal edilmiş olabilir. 

Bütün bu şerâitten daha elîm ve daha vahim olmak üzere, memleketin dahilinde, iktidara sahip olanlar gaflet ve dalâlet ve hattâ hıyanet içinde bulunabilirler. Hattâ bu iktidar sahipleri, şahsî menfaatlerini, müstevlîlerin siyasi emelleriyle tevhid edebilirler. Millet, fakr ü zaruret içinde harap ve bîtap düşmüş olabilir.

Ey Türk istikbalinin evlâdı! İşte, bu ahval ve şerâit içinde dahi vazifen, Türk istiklâl ve Cumhuriyetini kurtarmaktır! Muhtaç olduğun kudret, damarlarındaki asil kanda mevcuttur!

Gazi Mustafa Kemâl ATATÜRK
20 Ekim 1927

(Görsel: http://astegmen.blogcu.com/Basbug+Ataturk)

İstibdat Dönemi

Osmanlı yıkılmaya yüz tuttuğu dönemde, Yıldız Sarayı’nı, Meşrutiyet iradesine karşı yeniden yüceltmeye çalışan II. Abdülhamit’in girişimleriyle (Meclisin feshi) yaşadığı “İstibdat Dönemi”, halkın akın akın İttihat ve Terakki’ye, İttihat ve Terakki’nin söylemine, görüşüne bakmadan katılmasıyla yıkılmıştır.

İstibdat Dönemi sonrasında her ne kadar, İttihat ve Terakki’nin örgütlenmesinden kopuşlar, fırka içerisinde fikir ayrılıkları yaşandıysa da, özgürlüğün ve çok sesliliğin kısıtlanması yönünde hareket etmiş olsalar da, aynı fırka ve liderleri, siyasi arenada özgürlük ve demokrasi düşkünlüğünden asla yılmamışlardır. Ülkenin her tarafından kendilerine destek veren halk ile birlikte padişaha boyun eğdirmişler ve nihayetinde Osmanlı’ya bile (ilkel bile olsa) demokrasi getirebilmişlerdir.

Aynı ittihat ve Terakki, padişah ve manda yanlılarına rağmen, yine arkasındaki halkın desteği ile, padişahın hoyratlıklarını temizlemeye çalışmış, ardından ise paramparça olmuş ve daha fazla parçalanması, sömürgeleşmesi için uğraşılan Osmanlıya karşı yürütlen savaşlara karşı, halk örgütlenmesi ile direnmiştir.

Bu örgütlenme içerisindeki hiç kimse İttihat ve Terakki’nin her eylemini doğru bulmasa da, fikirsel bazda Osmanlı’nın daha farklı yönetilmesini arzu ediyor olsalar da, esas amaç olan özgürlük ve bağımsızlık için her zaman ortak düşmana karşı birleşmeyi bilmişler ve -başarılı veya değil- aynı çatı altında uzlaşı içerisinde hareket etmişlerdir.

İttihat ve Terakki’nin bu örgütlenmesi, içerisindeki ses çeşitliliğine karşın, partinin Atatürk’ü desteklemesiyle birlikte, Atatürk’ü padişaha karşı korumuş, kurtuluş savaşında istihbarî ve askerî yardım sağlamıştır.

İşte İttihat ve Terakki fırkası, II. Abdülhamit’in istibdat dönemine karşı çıkmasa, bu karşı çıkışa da halk destek vermeseydi, bugün ne bir kurtuluş savaşı olabilirdi, ne de bir Türkiye, belki de.

Ancak unutmamak lazım ki, İttihat ve Terakki’nin hiçbir icraati gökten inmemiş, hepsi ona amacı için destek veren halkın yardımıyla yapılmıştır. Örneğin, İttihat ve Terakki, sosyalist bir görüşe sahip değildi. Ancak, istibdat yönetimine karşı oluşturulan örgütlenmede sosyalistler de mevcuttu… Böylelikle örgütlü ve amaca yönelmiş bir kitle yaratabilmiş olan fırka, amacına ulaşmış, zamanla amacını da aşarak bu örgütlenme ile belki de o gün hayal bile edemeyeceği bir şekilde, bir ülkenin bağımsızlığını kazanmasına sebebiyet vermiştir.

İttihat ve Terakki Cemiyeti (sonradan fırkası), asla homojen bir yapıda olmamış, içerisinde her görüşten kişiyi barındırmıştır. Bu “çok sesli” örgütlenme ile sona erdirdiği istibdat dönemi sonrasında kurulan Meşrutiyet meclisi de, aynı çok sesliliğe sahip olmuştur. Bu çok seslilik de fırkanın fikirlerinde her alanda gelişim sağlamıştır. Ancak esas önemli olan, ülke çapında kurulmuş olan istihbarat ağı, fırkanın bel kemiği haline gelmiş ve İstanbul’dan alınan kararların uygulanmasını kontrol etmiş, hızlandırmış ve sağlamlaştırmıştır.

Son olarak diyeceğim şudur ki, yukarıda okuduğunuz İttihat ve Terakki bu bahsettiğim sağlam örgütlenme ile var olmuş ve Türkiye Cumhuriyeti’nin de varoluşuna önayak olmuş, olabilmiştir. Eğer bu halk örgütlenmesi gerçekleş(e)meseydi, bugün belki de, ne İttihat ve Terakki, ne bir halk, ne bir Mustafa Kemal Atatürk, ne de Türkiye Cumhuriyeti olamayabilirdi.

Kısaca, önemli olan fırkanın adı değil, halkın örgütlenebilmesidir. Halk ne için ne kadar örgütlenirse, ancak o yöne ve o kadar gidebilir. Değil mi?